Heb jij Bart en Béa nodig?

Heb jij Bart en Béa nodig?

De voorbije 2 maanden waren er opnieuw afleveringen van ‘Blind gekocht’. En voor diegenen die het programma niet kennen, schets ik het even kort: mensen die vaak al jaren op zoek zijn naar een huis geven al hun geld aan makelaar Béa en interieurarchitect Bart. Die kopen dan voor hen een huis dat ze voor de eerste keer te zien krijgen als het al gekocht is. De tweede keer dat ze het zien, is om te verhuizen. In een gesprek met Bart en Béa geven ze wel mee wat voor hen belangrijk is maar daarna krijgen ze geen inspraak meer.

Toen ik voor de eerste keer hoorde over het concept van dit programma, dacht ik: “Wie is nu zo zot om al zijn zuurverdiende centen aan twee wildvreemden te geven?” Intussen heb ik de twee seizoenen gezien en heb ik mijn mening herzien. Voor sommige mensen is het fantastisch dat zo’n programma bestaat.

Het komt erop neer dat de mensen die deelnemen aan dit programma al jaren op zoek zijn naar een huis maar niets vinden of geen beslissing durven nemen. Er was zelfs een koppel bij dat al 90 huizen bezocht had en nog steeds niets gevonden had. En de belangrijkste redenen daarvoor zijn: gebrek aan realistische verwachtingen in vergelijking met het budget waarover ze beschikken maar ook geen beslissing durven nemen (‘Wat als ze nu een huis kopen en volgende week een betere koop kunnen doen?’)

Uit hun verhalen hoor je dan dat ze elk argument aangrijpen om een huis niet te kopen: niet de juiste ligging (lees: niet in de straat van mijn vrienden), lelijke keuken, misschien vinden we toch nog iets beter, het ziet er niet uit zoals het huis op de foto in dat boekje, … . En zo schuiven ze de beslissing dus al jaren voor zich uit.

En uiteindelijk geven ze de beslissing dan uit handen aan Béa en Bart. En die luisteren dan geduldig naar de verwachtingen van de deelnemers en trachten vervolgens samen met hen hoofdzaken (vb: alles moet gelijkvloers) van bijzaken (vb: ik wil geen trapje nodig hebben om in de bovenste kasten iets te nemen) te onderscheiden. En vaak moeten ze de deelnemers dan ook een spiegel voorhouden om hen te tonen dat hun verwachtingen niet realistisch zijn. Zo worden ze dan even met de voeten op de grond gezet. En op basis van die info nemen zij vervolgens de beslissing voor die mensen.

Als ik die deelnemers dan bezig hoor tegen elkaar, maak ik mezelf vaak de bedenking dat deze mensen nog op andere vlakken tegen de muur zullen lopen. Een huis kopen is één (belangrijke) beslissing maar we moeten dagelijks beslissingen nemen en keuzes maken, de één al wat belangrijker dan de andere. En het ziet ernaar uit dat ze daar ook nog een aantal lessen te leren hebben en dat ze dat nog niet door hebben.

En het is natuurlijk perfect normaal dat je niet over één nacht ijs gaat als het over zo’n beslissing gaat. Maar het is wel belangrijk dat je jezelf voldoende kent, weet wat belangrijk is voor jou en dat je op basis daarvan de juiste beslissingen leert nemen. Want als je dat niet kan voor het kopen van een huis, zal je hier zeker ook bij het maken van andere keuzes mee geconfronteerd worden.

Heb jij het ook moeilijk met het maken van keuzes? Schrijf je dan zeker in voor mijn gratis webinar ‘Kiezen is verliezen. Of toch niet?’ van woensdag 10/06/2020. Dan leg ik uit hoe het komt dat kiezen zo moeilijk is, waarom je het toch best doet en vooral welke strategieën je kan toepassen om toch keuzes te maken.

Leave Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *